و نيز آن حضرت فرمودند : هيچ بنده‌اى نيست كه خدا نعمتى « 1 » به وى بدهد و قدر آن نعمت « 2 » را به دل بشناسد و حمد خدا « 3 » به حسب ظاهر به زبان بكند و سخن او در حمد گزارى تمام گردد مگر امر مىشود از براى او به زيادتى نعمت « 4 » . و حضرت امام محمّد باقر عليه السلام فرمودند كه : شبى حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله در نزد عايشه بودند و « 5 » عايشه گفتند « 6 » : يا رسول اللَّه ! چرا اين مقدار خود را تعب مىفرماييد « 7 » و حال آنكه خداى تعالى گناهان گذشته و آيندهء تو را آمرزيده است ؟ آن حضرت فرمودند : اى عايشه ! آيا نبايد كه من بندهء شكرگزارنده باشم ؟ ! و حضرت امام محمّد باقر عليه السلام فرمودند كه : حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله شبها در طاعت خدا بر سر انگشتان پاها مىايستادند ، پس اين آيه نازل شد : « طه * ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى » « 8 » يعنى اى محمّد ! ما قرآن را بر تو نفرستاديم كه تو اين مقدار تعب بكشى « 9 » . و حضرت امام جعفر صادق عليه السلام فرمودند : شكر نعمتْ اجتناب از حرامها نمودن است . و تمامى شكر آن است كه مردى بگويد : « الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ » « 10 » . * و نيز از آن حضرت پرسيدند : آيا شكر حدّى دارد كه هرگاه بنده آن را « 11 » بجاى آورد شاكر باشد ؟ فرمودند : بلى . پرسيدند كه : آن چه چيز است ؟ فرمودند : آن است كه حمد خدا را بكند بر هر نعمتى كه به او داده در اهل و مال و اگر در مالى كه خدا به او « 12 »

--> ( 1 ) . نعمتى / a s نعمت . ( 2 ) . s - به وى بدهد و قدر آن نعمت . ( 3 ) . s a + را . ( 4 ) . الكافي 2 : 95 ح 9 . ثواب الأعمال : 188 . تفسير العيّاشي 2 : 222 ح 3 با تفاوت . تفسير القمي 1 : 368 . ( 5 ) . s - عايشه بودند و . ( 6 ) . گفتند / a گفت . ( 7 ) . مىفرماييد / a s مىفرمايى . ( 8 ) . طه : 1 و 2 . ( 9 ) . الكافي 2 : 95 ح 6 . صحيح البخاري 6 : 44 به مانند آن . ( 10 ) . مشكاة الأنوار : 71 . و همانند آن در الكافي 2 : 95 ح 10 . ( 11 ) . آن را / a او . s او را . ( 12 ) . او / s a آن .